Beter laat dan nooit

We hebben een winnaar!

Proficiat! Laat je gegevens hier achter (of bij Vink), en dan vliegt er een Oonmuts én een Vinkmuts jouw richting uit!

Jacob + vis

Ik was niet zomaar te laat met de verjaardagsoutfit van de zoon. Het was geen geval van uit de hand gelopen uitstelgedrag, nee. Ik liet mij namelijk weer vangen aan de trickiness van de juiste maat voor mijn smalle offspring. Maal twee.

Ik had het allemaal in mijn hoofd. En ik had weer goesting. Zoveel goesting dat ik het proefpatroon van de Jacob dat ik al van ver voor Van Katoen gebruikte links liet liggen en een vers patroon overtekende, in een nieuwe maat. De stof, in het allerprachtigste blauw, deed mijn enthousiasme alleen nog maar toenemen.

Helaas (#1) bleek al snel dat de dochter er ook nog perfect in paste. En bleek de Hugo, het t-shirt dat ik voor de jarige in gedachten had, overal uitverkocht in zijn maat. Dju, zeg. En het blauw van de broek en het blauw uit de t-shirt pasten nu eens perfect. Maar ik had geluk en met de hulp van mevrouw Petitfours en mevrouw Lily-Balou herself kwam alles toch in orde. Helaas (#2) was de Hugo ook nog wat te groot, maar ach, met zo'n schoon polo'tje in mijn handen vond ik dat op slag al een pak minder erg.

Broek en polo werden doorgeschoven naar de dochter en de zoon, die kreeg iets anders. In the end: twee blije kinders. Wat kan een mens meer willen? (Buiten een dochter die niet nagelbijt, dan.)



Patroon broek: Jacob bij Zonen09
Stof broek: Koekepeertje
Polo Hugo: Lily-Balou bij Petitfours

Vooruit100

Vooruit100. Dat dat niet aan ons zou voorbijgaan, dat stond vast. Alleen al om de organisatie van deze waanzinnige avond is het een topevenement waar u absoluut iets van moet meepikken. Als u nog steeds geen idee hebt waar ik het over heb, check dit dan eens. U miste al heel wat, maar er is nog meer dan genoeg voor iedereen.

Deze week kregen ze al een lading IJverige Wijven over hen uitgekieperd, daar in de Vooruit. En of dat een feestje was, die allereerste Sew-In. Hebt u dat gemist, die unieke kans om naaien en op café zitten te combineren? Op zaterdag krijgt u een herkansing. Tijdens een nieuwe Start to Sew staan de IJverige Wijven paraat om jong en iets minder jong geweld in te wijden in het naaien. Al langer ingewijd? Misschien heb je dan nog wat stoffen in de kast liggen die je maar al te graag ziet verdwijnen. Ruilen voor iets anders? Dat kan. Op zaterdag kan je namelijk ook in het café terecht voor een stoffenruil. Dus, zoek nog snel even de tijd om je stoffenkast op te rommelen en wie weet ga je met een nieuwe schat naar huis.

Mijn to do lijst: beslissen uit welke stof ik een tas ga maken. Moeilijk. Heel moeilijk.

Typewriter

Wie mijn 'Words' bord volgt op Pinterest werd de afgelopen weken geregeld om de oren geslaan met quotes. Kleine brokjes emotie die ik nog niet zo lang geleden ontdekte op de website van iemand die dagelijks zoveel moois de wereld in jaagt dat ik er - ochtendkoffie in de hand - altijd even van moet zuchten.
Ik ben fan van zijn Typewriter series. Woorden aaneengeregen tot hartverwarmde stukjes tekst, schijnbaar achteloos op een kladblaadje getikt. Recht naar mijn hart.




De laatste weken spendeerde ik veel tijd aan lezen en luisteren. Vooral met dit boek in de hand. Tindersticks teksten. Kleine verhaaltjes. Herkenbaar. Met een dramatisch of melancholisch randje. En ook hier, een typewriter font.
Stuart, de zanger van Tindersticks, staat nogal bekend om zijn mompelende manier van zingen en tikte voor het eerst zijn teksten uit op een oude typemachine. Gepubliceerd inclusief typos.



Aan fonts kan ik uren spenderen. Ik heb zo mijn favorieten. Meestal zijn dat strakke sans serif fonts. Typewriter fonts, dat is altijd iets speciaals. Soms vind ik er niets aan, maar momenteel mag het er vooral heel erg slordig uitzien. Hier vind ik meestal wat ik zoek. Keuze genoeg en goed voor uren downloaden, installeren en uittesten.

De verjaardagsoutfit

De nieuwe trui was dus deel van de verjaardagsoutfit die ik in mijn hoofd had. U snapt uit de vorige zin wellicht dat die dus niet klaar was op de dag zelf. Niet dat het kind het erg vond, nee. Deze outfit was absoluut ook verjaardagsfeestwaardig.

Er kwam een nieuwe, comfy Jacob aan te pas, deze keer met wijde pijpen en twee t-shirts van Mini Rodini die ik bij mijn vaste leverancier bestelde.

Tegen dat alles af was, was het ook sandalenweer. Ik had dat gewoon goed getimed, zeg. Al moet ik van die Jacob misschien wel een shortje maken...



broek: Jacob bij Zonen09
sandalen: Kipling bij Beau10
t-shirts: Mini Rodini bij Goldfish, alwaar het binnenkort ook weer feest is. Eerst live en nadien ook online. Mijn portemonnee kreunt nu al. Help.

Het velvoelkind en zijn - nu al - favoriete trui.

U had het al in de mot. De laatste weken werd hier nog bitter weinig geproduceerd. Dat is een beetje hun fout. En van hun collega's muzikanten.

Op basis hiervan had u misschien nog gedacht dat mijn kind werkelijk niets meer had om aan te trekken. We moeten daar niet onnozel over doen. Hij kan nog wel even voort. Maar dan. Het hoofd vindt altijd nog wel iets uitdagends aan die stoffenkast. Ik heb het momenteel voor dunne truien. Zo van die exemplaren die je zou dragen op je blote vel. Toen ik dit stofje zag in de Strek wist ik meteen dat het een trui zou worden. Voor hem. En als het lukt misschien ook nog een voor mij. Eerst een exemplaar voor het kind met het zachtste vel. Met de grootste hunker naar mijn handen op zijn buik. Een kind dat elke avond voor het slapengaan gelukzalig zucht: 'Niet stoppen, mama. Doe je nog een beetje voort?'

Wat hou ik toch van dat velvoelkind.



Noot 1: De oranje trui is deel van de verjaardagsoutfit die u heel snel te zien krijgt.
Noot 2: Vijf zijn is precies toch een zegen als het over poseren gaat. Geen gezeur, geen afleiding nodig. *bliss*

Traag

Dat de weken voorbij vliegen, de dagen langer worden - net als de haren -, en de mouwen dan weer korter, die simpele vaststellingen, die kunnen me plots overvallen. 'Het is al eind mei,' denk ik dan, 'en het kind is vijf. Serieus. Wanneer is dat gebeurd?'

Mijn hoofd kan soms niet volgen. Niet dat dat hoeft, want het voornemen voor dit jaar was terugplooien op dit gezin en minder moeten. Trager leven heeft zo zijn voordelen. Ik heb meer tijd voor en beleef meer plezier aan dingen die ik jaren heb genegeerd. Geen zelfopgelegde deadlines moeten halen werkt ontspannend. Zo ontspannend soms, dat het plots weer vrijdagavond is, en de naaimachine er nog even onaangeroerd bij staat als een week geleden. Ondanks alle intenties. Alles blijft liggen. De broeken die enkel nog een zoom vragen. De brieven die op de post moeten. Het gras dat nodig moet gemaaid. Maar dan. Is er niet nog tijd genoeg?

Ik ging voor het eerst in een hele lange tijd naar Ikea en kocht er wat nieuw, fris groen voor het huis. En een lading kaders voor een makeover die ik jullie hopelijk snel kan laten zien.

Schatten

We hadden een drukke week, en ook een druk, maar heel fijn weekend.
Er waren zorgen, maar ook volop momenten om gelukzalig achterover te leunen en te denken: 'Het is goed.'

De jaszakschat van de zoon. Zijn voorkeur voor oranje, die lijkt er niet uit te gaan.



Een rommelmarktvondst voor mij. Oude liefde Hergé. 1950. Geen geld.



Koffie drinken uit een nieuw kopje dat ik zal moeten redden uit de handen van de zoon met de oranjevoorkeur.



Op 3 dagen twee verjaardagsfeesten voor de twee jongens. Een lading vijfjarigen en een bende tienjarigen, goed voor heel wat testosteron in huis.



Zouden we volgende week weer eens tijd hebben om iets naaierigs af te krijgen? Hm?

Vijf

Mijn cadeautje werd vijf. Vijf, begot.

Hij dacht vast: 'Scheer u weg, vier!'



Al zou het ook kunnen dat het ridders en prinsessen thema van vorige week er voor iets tussen zat.



'Kijk eens vriendelijk,' vroeg ik, bij poging 7438 om de vervaarlijk met zijn wapen zwaaiende ridder te ontwijken en tegelijk de ontspanknop in te drukken. Maar ik geef toe: 'Sta eens stil!' kwam er ook bij kijken, inclusief licht dwingende ondertoon. Maar of het resultaat beter was... oordeelt u zelf.



We started off met dit gezicht, nochtans, dus het zwaard was een noodzakelijk kwaad. U dacht toch niet dat hij zich op zijn laatste dag van zijn vierde levensjaar makkelijker zou laten fotograferen? Misschien morgen, bij vijf, eens kijken of 'hoe sneller je stil staat en lief kijkt, hoe sneller je weer weg mag' wel doordringt.



Gelukkig zien we meestal dit. Gekke gezichten. Die horen bij cadeautjes.

Love you, kleintje.



vier · drie · twee

For the love of that band.

"Ik heb twee tickets voor Tindersticks geboekt, Lief," zei ik, in al mijn enthousiasme, en vergat daarbij dat goeiemorgen ook nog op zijn plaats was. Zo vroeg op de ochtend was het, toen ik het Twitter bericht las en zag dat ze de 20e verjaardag van hun eerste plaat hier bijna om de hoek kwamen vieren. Een speciale set voor 250 mensen met het nieuwe boek en een genummerde zeefdruk erbovenop. Daar moest ik zelfs geen seconde over nadenken. Zelfs niet vòòr 07.00u op een doordeweekse dag.

Het Lief liet zijn goeiemorgen ook achterwege en mompelde slaperig: "En wat als ik moet werken?" Zelfs een nuchtere opmerking op een nuchtere maag kon de pret niet drukken. Hij moest niet werken. Mijn enthousiasme over die ochtendlijke beslissing nam met de weken alleen maar toe. Niet in het minst omdat ik mezelf en bij uitbreiding mijn hele gezin een Tindersticks bad gaf. Alle platen werden van onder het stof gehaald en intens beluisterd, zelfs in die mate dat de vierjarige hele stukken meehumde.

Dat luisteren, écht luisteren... ik was vergeten hoe meeslepend dat is. Hoe allesoverheersend het gevoel is een nummer 'te voelen'. Zo intens soms, dat alles errond moet wijken. Er moest veel wijken de laatste weken.

Het was een mooie avond, die 10e mei. We zagen hen al vaak, de afgelopen 15 jaar, getuige de toegangskaartjes in cd doosjes die zelfs nog gewag maakten van Belgische franken, en de zorgvuldig opgeplooide playlist, gestolen na een concert waar het Lief een spurtje trok om toch maar de centrale zitjes op de eerste rij te kunnen bemachtigen.
Het was anders, deze keer. Rustiger. Meer ontspannen. Er kon al eens een lach af. En er werd gepraat tussen de nummers door. Gegrapt toen er dingen verkeerd liepen. Zo anders. Maar even overweldigend.